پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۱۴

گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش

با من بنشین و بر رخش می کش خوش

من بر دل خویش کرده ام آتش خوش

زان عمر بکام دل گذارم خوش خوش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱۶در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش
  2. شمارهٔ ۵۱۷ای دیده ندیده چون تو دلخواهی خوش
  3. شمارهٔ ۵۱۸ای مونس جان ، لطف توام مرهم ریش
  4. شمارهٔ ۵۱۹آن سرو که نیست در جهان همتایش
  5. شمارهٔ ۵۲۰بیزار شدم بی تو زهر آسایش
  6. شمارهٔ ۵۲۱زین پس نکنم شکایت این دل ریش
  7. شمارهٔ ۵۲۲ای دل بنشین طریق کاری اندیش
  8. شمارهٔ ۵۲۳بگشاد بخنده لعل جان پرور خویش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.