پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۹۸

نرگس که صبا بروی درمی جهدش

یعنی ز لطافتست که دم می دهدش

کآن چشم که باز کرد در کوی بقا

چندان ندهد مهله که بر هم نهدش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۰۰ای دیده، خیال روی چون گلنارش
  2. شمارهٔ ۵۰۱افتاد دلم در تک و پو مگذارش
  3. شمارهٔ ۵۰۲بلبل که نبود در چمن پر وازش
  4. شمارهٔ ۵۰۳از غایت آنکه هست بر من نازش
  5. شمارهٔ ۵۰۴تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
  6. شمارهٔ ۵۰۵خواهی بریار سیم بر، زر برکش
  7. شمارهٔ ۵۰۶همچون آواز یک زمانم برکش
  8. شمارهٔ ۵۰۷ای زلف توی که با همه نیرنگش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.