پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۹۶

گل را دیدم دمیده از کام آتش

از آب گرفته هفت اندام آتش

گفتم که چه شد ؟ گفت بلائیست دراز

کوتاهی عمر و پس سرانجام آتش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹۸نرگس که صبا بروی درمی جهدش
  2. شمارهٔ ۴۹۹چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
  3. شمارهٔ ۵۰۰ای دیده، خیال روی چون گلنارش
  4. شمارهٔ ۵۰۱افتاد دلم در تک و پو مگذارش
  5. شمارهٔ ۵۰۲بلبل که نبود در چمن پر وازش
  6. شمارهٔ ۵۰۳از غایت آنکه هست بر من نازش
  7. شمارهٔ ۵۰۴تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
  8. شمارهٔ ۵۰۵خواهی بریار سیم بر، زر برکش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.