پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۲

آن دل که بر اتش غمت صد ره سوخت

از پهلوی من همه غم و درد اندوخت

خون گشت و همی رود ز چشمم همه روز

این شب روی اندر سر زلفت آموخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴خواهی که هنروران نکو دارندت
  2. شمارهٔ ۴۵دربند کسی باش که یاری کندت
  3. شمارهٔ ۴۶روزی گیرم میان تو چون کمرت
  4. شمارهٔ ۴۷گیرم بنقاب در کشی رخسارت
  5. شمارهٔ ۴۸از بس که کنم شام و سحر در کارت
  6. شمارهٔ ۴۹باور نکنی که از من عشوه پرست
  7. شمارهٔ ۵۰ای عزم تو بر شکستن عهد درست
  8. شمارهٔ ۵۱دی توبت من ز آستین برزد دست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.