پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۹

باور نکنی که از من عشوه پرست

بر بود دل شکسته آن نرگس مست

تا راست بگوید این سخن در رویت

هم مردمک دیدۀ توکژ بنشست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱دی توبت من ز آستین برزد دست
  2. شمارهٔ ۵۲غمگین دل من که شادمان از غم تست
  3. شمارهٔ ۵۳ترکم سوی آماجگه آمد سرمست
  4. شمارهٔ ۵۴این ساغر می که بر کف دست من است
  5. شمارهٔ ۵۵عید آمد و ساز پارسایی بشکست
  6. شمارهٔ ۵۶تا هست ترا چراغ دانش در دست
  7. شمارهٔ ۵۷چون دید به گاه رفتن از عزم درست
  8. شمارهٔ ۵۸فرزند ترا اگر بکوهست نشست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.