پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۳

آنرا که دل از غمی مشوّش باشد

باد سحرش آب بر اتش باشد

دوشم سحری باد زنو جانی داد

بیمار که جان چنین دهد خوش باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۵آن کو بسلامی ز تو قانع باشد
  2. شمارهٔ ۲۹۶چون در تو نه فضل و نه تفضل باشد
  3. شمارهٔ ۲۹۷شمعم که غذای چشمم از نم باشد
  4. شمارهٔ ۲۹۸بسیار بدیدم و چو تو کم باشد
  5. شمارهٔ ۲۹۹چون چنگ تو تارگیم در تن باشد
  6. شمارهٔ ۳۰۰پیوسته ترا حال پریشان باشد
  7. شمارهٔ ۳۰۱نالیدن بلبل ار چه موزون باشد
  8. شمارهٔ ۳۰۲عشق تو مرا جان و روان می‌بخشد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.