پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۲

عشق تو مرا جان و روان می‌بخشد

اندوه توام شادی جان می‌بخشد

بخشنده بود مست، از آن خسته‌دلم

تا مست تو شد هردو جهان می‌بخشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۴دل در پی دلبر بسفر خواهد شد
  2. شمارهٔ ۳۰۵از رای تو کارها نکو خواهد شد
  3. شمارهٔ ۳۰۶چون موم بدست غم زبون باید شد
  4. شمارهٔ ۳۰۷آلوده مشو که پاک می باید شد
  5. شمارهٔ ۳۰۸عمر تو که بر خیره چنان ضایع شد
  6. شمارهٔ ۳۰۹گه شانه زبان در خم گیسوت کشد
  7. شمارهٔ ۳۱۰آن شمع دراز قد که جز سر نکشد
  8. شمارهٔ ۳۱۱زلف تو دلم برد و بقصد جان شد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.