پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۱

زلف تو دلم برد و بقصد جان شد

گفتم که بگیرمش زمن ترسان شد

در تاب شد از نخست و بر خود پیچید

پس خم زد و در زیر کله پنهان شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۳روی تو نقاب همچنان می پوشد
  2. شمارهٔ ۳۱۴سودای تو در چشم خرد ناخنه شد
  3. شمارهٔ ۳۱۵سحر بنفشه موی اگر بشکافد
  4. شمارهٔ ۳۱۶رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکد
  5. شمارهٔ ۳۱۷بیداد جهان بسر نخواهد آمد
  6. شمارهٔ ۳۱۸خصم تو که سر تیز تر از تیر آمد
  7. شمارهٔ ۳۱۹در زرم چوکس تو بآواز آمد
  8. شمارهٔ ۳۲۰بر یاد تو جان من چو دمساز آمد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.