پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۵

سحر بنفشه موی اگر بشکافد

با زلف تو آن به که ز خود کم لافد

چون چشم خوش تو هم نباشد نرگس

ور خود به کرشمه سیم در زر بافد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۷بیداد جهان بسر نخواهد آمد
  2. شمارهٔ ۳۱۸خصم تو که سر تیز تر از تیر آمد
  3. شمارهٔ ۳۱۹در زرم چوکس تو بآواز آمد
  4. شمارهٔ ۳۲۰بر یاد تو جان من چو دمساز آمد
  5. شمارهٔ ۳۲۱انگام سحر باد صبا می آمد
  6. شمارهٔ ۳۲۲هر گوهر معنی که دلم کرد پسند
  7. شمارهٔ ۳۲۳گفتی که بگو حال دل غم پیوند
  8. شمارهٔ ۳۲۴دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.