پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۷

آلوده مشو که پاک می باید شد

ماسای که دردناک می باید شد

از باد چو آتش ار بری سر فلک

چون آب بزیر خاک می باید شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۹گه شانه زبان در خم گیسوت کشد
  2. شمارهٔ ۳۱۰آن شمع دراز قد که جز سر نکشد
  3. شمارهٔ ۳۱۱زلف تو دلم برد و بقصد جان شد
  4. شمارهٔ ۳۱۲با ذوق لب تو باده گر می کوشد
  5. شمارهٔ ۳۱۳روی تو نقاب همچنان می پوشد
  6. شمارهٔ ۳۱۴سودای تو در چشم خرد ناخنه شد
  7. شمارهٔ ۳۱۵سحر بنفشه موی اگر بشکافد
  8. شمارهٔ ۳۱۶رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.