پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۵۵

مهر تو نشان آب و گل می ببرد

رخسار تو رونق چگل می ببرد

وان هندوی زلفت تو بچابک دستی

ناگه زمیان چشم دل می ببرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۷می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
  2. شمارهٔ ۲۵۸دیوان بگناه تو سفید باید کرد
  3. شمارهٔ ۲۵۹با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد
  4. شمارهٔ ۲۶۰چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد
  5. شمارهٔ ۲۶۱بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد
  6. شمارهٔ ۲۶۲دل خوی فراقفای غم خوردن کرد
  7. شمارهٔ ۲۶۳یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد
  8. شمارهٔ ۲۶۴امسال بهار رسم دیگر گون کرد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.