پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۷

دل چون ز جهان عیش یکسو افتاد

در دام بلازان خم گیسو افتاد

تا با سر گیسوی تو هم زانو شد

چون گیسوی تو در پس زانو افتاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۹ایّام جز از عشوۀ بسیار نداد
  2. شمارهٔ ۲۱۰یک روز فلک کار مرا ساز نداد
  3. شمارهٔ ۲۱۱ساقی بر من چو جام روشن بنهاد
  4. شمارهٔ ۲۱۲ذوقیست لب ترا که جان دریابد
  5. شمارهٔ ۲۱۳بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟
  6. شمارهٔ ۲۱۴در بزم ملک زهره نواگر زیبد
  7. شمارهٔ ۲۱۵چون آه دمادمم افتد
  8. شمارهٔ ۲۱۶زلفت که زروی باز پس می افتد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.