پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۳

یارآمد و دست من آشفته گرفت

وز من گله های گفته ناگفته گرفت

زین دولت بیدار عجب ماندم نیک

کو بخت بد مرا چنین خفته گرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۵دل را هوس زلف دلارای گرفت
  2. شمارهٔ ۱۷۶راز تو بنزد این و آن نتوان گفت
  3. شمارهٔ ۱۷۷در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
  4. شمارهٔ ۱۷۸ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
  5. شمارهٔ ۱۷۹ای جان جهان را مدد از لطف دمت
  6. شمارهٔ ۱۸۰در حیله گری هزار رنگ آورمت
  7. شمارهٔ ۱۸۱با آنکه زیان شدست یکسر قلمت
  8. شمارهٔ ۱۸۲از لطف نمی شود مصور دهنت
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.