پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۵

دل را هوس زلف دلارای گرفت

یکباره شد اندر خم او جای گرفت

بر پای نهاد بند زلف مشکین

کاریست دراز این که در پای گرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۷در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
  2. شمارهٔ ۱۷۸ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
  3. شمارهٔ ۱۷۹ای جان جهان را مدد از لطف دمت
  4. شمارهٔ ۱۸۰در حیله گری هزار رنگ آورمت
  5. شمارهٔ ۱۸۱با آنکه زیان شدست یکسر قلمت
  6. شمارهٔ ۱۸۲از لطف نمی شود مصور دهنت
  7. شمارهٔ ۱۸۳من دوش دلی ز دستکار دهنت
  8. شمارهٔ ۱۸۴تا من نکنم چو گل پر از زر دهنت
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.