پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۱

آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفت

زان پس که دلم بزلف چون شست گرفت

بر دست گرفت باز تا جان شکرد

این شیوه نگر که باز بر دست گرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۳یارآمد و دست من آشفته گرفت
  2. شمارهٔ ۱۷۴دل باز حدیث شادی افسانه گرفت
  3. شمارهٔ ۱۷۵دل را هوس زلف دلارای گرفت
  4. شمارهٔ ۱۷۶راز تو بنزد این و آن نتوان گفت
  5. شمارهٔ ۱۷۷در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
  6. شمارهٔ ۱۷۸ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
  7. شمارهٔ ۱۷۹ای جان جهان را مدد از لطف دمت
  8. شمارهٔ ۱۸۰در حیله گری هزار رنگ آورمت
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.