پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

قطعات

شمارهٔ ۱۴۹ - ایضا له

عصای کلیمست این شعر من

که دریا بخشکی چو ساحل کند

یقین بد مرا کآن هنر نیستش

که چیزی ز ممدوح حاصل کند

ندانستم این خاصیت باشدش

که انعام پذرفته باطل کند

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۵۱ - وله ایضاگفته بودی که مرا کسبی نیست
  2. شمارهٔ ۱۵۲ - وله ایضااز رضی الملک الحق شرمساری حاصلست
  3. شمارهٔ ۱۵۳ - وله ایضااز علامتها که در آخر زمان
  4. شمارهٔ ۱۵۴ - وله ایضاای آنکه از مدارج مدح تو قاصرست
  5. شمارهٔ ۱۵۵ - وله ایضادور گردون با همه کس بدفعالی می‌کند
  6. شمارهٔ ۱۵۶ - وله ایضاای پیشوای شرع که ایناء روزگار
  7. شمارهٔ ۱۵۷ - ایضا لهخواجه در تحسین فزاید چون ببیند کز پیش
  8. شمارهٔ ۱۵۸ - وله ایضاایا شگرف نوالی که در زمین و زمان
همه‌ی قطعات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.