پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۴۱

رخت تاثیر آهی بر نتابد

غمت هر دستگاهی بر نتابد

چنان نازک رخی داری که از دور

بصد حیلت نگاهی برنتابد

رخت را برگ رویم نیست شاید

زلالی برگ کاهی بر نتابد

دلم خود مختصر جاییست بس تنگ

چنین انبه سپاهی بر نتابد

همی ترسم که ملک خوبی او

فغان داد خواهی بر نتابد

نمی ترسد رخت از نالة من

مکن کایینه اهی بر نتابد

رخت چون زین نهد بر اسب خوبی

عنان از هیچ شاهی بر نتابد

دل عاشق عتابی برنگیرد

سر نرگس کلاهی بر نتابد

مده جای خط اندر پهلوی زلف

رخی بیش از سیاهی بر نتابد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۳کسی که دل به سر زلف یار در بندد
  2. شمارهٔ ۴۴رنگ رویت بر ارغوان خندد
  3. شمارهٔ ۴۵رخی چنان که ز خورشید و ماه نتوان کرد
  4. شمارهٔ ۴۶یار با ما وفا نخواهد کرد
  5. شمارهٔ ۴۷زلف تو کان همه سرها دارد
  6. شمارهٔ ۴۸رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
  7. شمارهٔ ۴۹تاب جمال تو آفتاب ندارد
  8. شمارهٔ ۵۰دلبرم رسم خود چنین دارد
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.