پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۳۹

دل بدان دلنواز خواهم داد

جان بشمع طراز خواهم داد

پس ازین من بدست عشق و هوس

مالش حرص و از خواهم داد

چشم و دل را چو شمع و اتش و آب

مایه و برگ و ساز خواهم داد

مده ای عقل زحمتم بسیار

که جواب تو باز خواهم داد

چند گویی که دل بدو دادی؟

دادم آری و باز خواهم داد

بر سرم عشق ترکناز آورد

تن درین ترکتاز خواهم داد

زین دو در بند دیدگان شب و روز

اشکها را جواز خواهم داد

ار دل از من بناز میخواهد

من بدو از نیاز خواهم داد

نازنین است یار من پیشش

جان شیرین بناز خواهم داد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۱رخت تاثیر آهی بر نتابد
  2. شمارهٔ ۴۲نفس باد صبا می جنبد
  3. شمارهٔ ۴۳کسی که دل به سر زلف یار در بندد
  4. شمارهٔ ۴۴رنگ رویت بر ارغوان خندد
  5. شمارهٔ ۴۵رخی چنان که ز خورشید و ماه نتوان کرد
  6. شمارهٔ ۴۶یار با ما وفا نخواهد کرد
  7. شمارهٔ ۴۷زلف تو کان همه سرها دارد
  8. شمارهٔ ۴۸رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.