پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۴

یاری که دل من است مسکن او را

هر لحظه بهانه ایست با من او را

زانجا که جمال اوی و بدخویی اوست

نی دوست توان خواند و نه دشمن او را

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶روییست چو ماه عنبرآمیز او را
  2. شمارهٔ ۷ای عشق چه دردی تو که درمانت نیست
  3. شمارهٔ ۸یکباره ز ما فلک فراغت دادت
  4. شمارهٔ ۹ای کشته چو من هزار در پای غمت
  5. شمارهٔ ۱۰بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت
  6. شمارهٔ ۱۱در راه دلم ز عشق تو صد دام است
  7. شمارهٔ ۱۲سوز دل من ز بهر بار غم تست
  8. شمارهٔ ۱۳ای دیده دل ریش جگر خورده تست
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.