پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

در راه دلم ز عشق تو صد دام است

امید من سوخته دل بس خام است

آن را که تویی یار چه بی یار کسیست

وانرا که تویی دوست چه دشمن کام است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳ای دیده دل ریش جگر خورده تست
  2. شمارهٔ ۱۴با دلبر خود بکام دل گشتم جفت
  3. شمارهٔ ۱۵گر شرم همی از آن و این باید داشت
  4. شمارهٔ ۱۶دلبر که ز من روی بعمدا بنهفت
  5. شمارهٔ ۱۷هر چند که شد گرمی بازار تو سست
  6. شمارهٔ ۱۸دل قصد وصال دلکشی کرد و برفت
  7. شمارهٔ ۱۹باسبلت سبز یارب آن لب چه لبست
  8. شمارهٔ ۲۰لعل تو ازان زمرد آورد نبات
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.