پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۹

ای کشته چو من هزار در پای غمت

وی غرقه چو من بسی به دریای غمت

ویران مکن این دیده و دل ز آتش و آب

کان جای خیال توست وین جای غمت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱در راه دلم ز عشق تو صد دام است
  2. شمارهٔ ۱۲سوز دل من ز بهر بار غم تست
  3. شمارهٔ ۱۳ای دیده دل ریش جگر خورده تست
  4. شمارهٔ ۱۴با دلبر خود بکام دل گشتم جفت
  5. شمارهٔ ۱۵گر شرم همی از آن و این باید داشت
  6. شمارهٔ ۱۶دلبر که ز من روی بعمدا بنهفت
  7. شمارهٔ ۱۷هر چند که شد گرمی بازار تو سست
  8. شمارهٔ ۱۸دل قصد وصال دلکشی کرد و برفت
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.