شمارهٔ ۷
ای عشق چه دردی تو که درمانت نیست
ای جان به چه زنده‌ای که جانانت نیست
ای صبح نه وصلی تو که پیدا نشوی
ای شب نه غم منی که پایانت نیست
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹ای کشته چو من هزار در پای غمت
- شمارهٔ ۱۰بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت
- شمارهٔ ۱۱در راه دلم ز عشق تو صد دام است
- شمارهٔ ۱۲سوز دل من ز بهر بار غم تست
- شمارهٔ ۱۳ای دیده دل ریش جگر خورده تست
- شمارهٔ ۱۴با دلبر خود بکام دل گشتم جفت
- شمارهٔ ۱۵گر شرم همی از آن و این باید داشت
- شمارهٔ ۱۶دلبر که ز من روی بعمدا بنهفت
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.