پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۵ - کمال الدین محمود

دوستی دی سخنی خوش میگفت

دوستی کو بسخن استادست

که کمال الدین محمود الحق

پسری سخت کریم ورادست

در وی انصاف بسی معنی هاست

که خدا در دگران ننهادست

چیست آخر سبب حرمانش

که ازین قوم بدستش بادست

در وی و سیرت او عیبی نیست

یا بر او خود ز فلک بیدادست

گفتم ای خواجه خبر نیست ترا؟

کاین خلل خود ز کجا افتادست

اندر آن شخص دو عیبست بزرگ

هنری دارد و مردم زادست

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۷ - اشتیاق بلقای دوستبخدای قدیم و قادر و حی
  2. شمارهٔ ۸ - نیز همبخدائی که هر که بنده اوست
  3. شمارهٔ ۹ - مدحت بی‌نعمتاز من اکنون هرکسی را آرزوی مدحتست
  4. شمارهٔ ۱۰ - ذم عجب و کبربا چنین کوتهی و مختصری
  5. شمارهٔ ۱۱ - تواضعبر چو من بنده گر قیامی کرد
  6. شمارهٔ ۱۲ - تکذیب حاسدانبخدائی که رازهای ضمیر
  7. شمارهٔ ۱۳ - شوق حضوربخدائی که علم واسع او
  8. شمارهٔ ۱۴ - شکایت از حرمانایا صدری که خورشید فلک را
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.