شمارهٔ ۱ - تقاضای کاه
که خواستم از تو زابلهی من
گفتی که رهیم نیست اینجا
ته تو نه رهی تو نه کاهت
ای عشوه فروش باده پیما
انبار و رهی چه حاجت ای خر
از مطبخ خاص خود بفرما
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۳ - لغز شمشیرچیست آن آتش با گونه آب
- شمارهٔ ۴ - شکایت از دوریهست سوگندم بنام آنکه هست
- شمارهٔ ۵ - کمال الدین محموددوستی دی سخنی خوش میگفت
- شمارهٔ ۶ - نکوهش فرستنده شراب بدای کریمی که دام منت را
- شمارهٔ ۷ - اشتیاق بلقای دوستبخدای قدیم و قادر و حی
- شمارهٔ ۸ - نیز همبخدائی که هر که بنده اوست
- شمارهٔ ۹ - مدحت بی‌نعمتاز من اکنون هرکسی را آرزوی مدحتست
- شمارهٔ ۱۰ - ذم عجب و کبربا چنین کوتهی و مختصری
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.