پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۹۷

گل رفت وداع گل ز جان باید کرد

از خلق جهان مرا نهان باید کرد

کنجی و کتابی و نگار و لب جام

درخور چو چنین است چنان باید کرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۹عشق تو که در جهان همه بازی کرد
  2. شمارهٔ ۱۰۰دستارچه گر بوی تو را برگیرد
  3. شمارهٔ ۱۰۱گفتم که دلم همچو تو یاری گیرد
  4. شمارهٔ ۱۰۲در باغ بدیدم صنمی سیمین خد
  5. شمارهٔ ۱۰۳چشمت به کرشمه خون دلها ریزد
  6. شمارهٔ ۱۰۴دل تنگ مشو که جان به جانان برسد
  7. شمارهٔ ۱۰۵این درد مرا مگر دوایی برسد
  8. شمارهٔ ۱۰۶آن دوست که آرام دل ما باشد
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.