پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۴

من روی تو را سمن نگویم حاشا

سرو قدت از چمن نگویم حاشا

آن حقّه یاقوت پر از گوهر را

ای دیده من دهن نگویم حاشا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶ای سرو قد تو رُسته در دیده ما
  2. شمارهٔ ۷عشّاق به درگهت اسیرند بیا
  3. شمارهٔ ۸عمریست که تا از تو جداییم بیا
  4. شمارهٔ ۹خواهم شبکی روی تو اندر مهتاب
  5. شمارهٔ ۱۰یارب به درت شب نیازست امشب
  6. شمارهٔ ۱۱بر ما در عیش و ناز بازست امشب
  7. شمارهٔ ۱۲گلروی من از غرور در ورد آویخت
  8. شمارهٔ ۱۳برخیز و به باغ آی که گل در جوش است
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.