پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۳

برخیز و به باغ آی که گل در جوش است

بی روی تو بلبل چمن خاموش است

زنبور صفت چرا زنی نیش مرا

گفتا چه شود که نیش من با نوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵ای دل گل روی یار دیدن چه خوش است
  2. شمارهٔ ۱۶رفتم به چمن که گل به جوش آمده است
  3. شمارهٔ ۱۷صبحی به چمن سوسن آزاد بخاست
  4. شمارهٔ ۱۸از روشنی روی تو مه در کم و کاست
  5. شمارهٔ ۱۹مسکین دل من که بوته تیر بلاست
  6. شمارهٔ ۲۰چرخ از حسد رایِ بلندم پستست
  7. شمارهٔ ۲۱دل دیده به دولت وصالت بسته‌ست
  8. شمارهٔ ۲۲تدبیر و صواب از دل خوش باید جست
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.