پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۱

دل چند کشد به عشق سرگردانی

بازآر دل خسته‌ام ار بتوانی

ای دیده تو خون دل ما می‌یزی

دل را چه گناهست تو خود می‌دانی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴۳تا چند دلا ناله و فریاد کنی
  2. شمارهٔ ۳۴۴تا چند دلم را به غمی رام کنی
  3. شمارهٔ ۳۴۵ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
  4. شمارهٔ ۳۴۶دارم به امید یار خندان دهنی
  5. شمارهٔ ۳۴۷ای مایه درمان نفسی ننشینی
  6. شمارهٔ ۳۴۸آمد به مشامم از سر زلف تو بوی
  7. شمارهٔ ۳۴۹تا چند به کوی دوست سرگشته شوی
  8. شمارهٔ ۳۵۰ای دل تو به او تا نرسی هیچ مگوی
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.