پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۷

ای مایه درمان نفسی ننشینی

تا صورت حال دردمندی بینی

گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام

عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴۹تا چند به کوی دوست سرگشته شوی
  2. شمارهٔ ۳۵۰ای دل تو به او تا نرسی هیچ مگوی
  3. شمارهٔ ۳۵۱گفتم بر ما خرام ای سرو سهی
  4. شمارهٔ ۳۵۲مانند فلک نیست جهان فرسایی
  5. شمارهٔ ۳۵۳ای آنکه به مجرمی تو می‌بخشایی
  6. شمارهٔ ۳۵۴چون رای بلند تو نباشد رایی
  7. شمارهٔ ۳۵۵دل بستدی از من که کنی دارایی
  8. شمارهٔ ۳۵۶از کلبه احزان چو برون فرمایی
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.