پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۰

چون لاله نزار خون جگر تا دانی

تا چند به ما دست جفا افشانی

بردی دلم از دست و بدادی بر باد

ای جان و جهان این همه از نادانی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴۲ای داده مرا به عشق سرگردانی
  2. شمارهٔ ۳۴۳تا چند دلا ناله و فریاد کنی
  3. شمارهٔ ۳۴۴تا چند دلم را به غمی رام کنی
  4. شمارهٔ ۳۴۵ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
  5. شمارهٔ ۳۴۶دارم به امید یار خندان دهنی
  6. شمارهٔ ۳۴۷ای مایه درمان نفسی ننشینی
  7. شمارهٔ ۳۴۸آمد به مشامم از سر زلف تو بوی
  8. شمارهٔ ۳۴۹تا چند به کوی دوست سرگشته شوی
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.