پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۲

از عمر عزیز حاصلم چیست بگو

غمخوار مرا در این جهان کیست بگو

نه روز و نه روزگار و نه خان و نه مان

تا چند بدین نوع توان زیست بگو

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۴با عید وصال خویش آخر باز آی
  2. شمارهٔ ۳۱۵روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای
  3. شمارهٔ ۳۱۶چون شمع منم سوخته ساخته‌ای
  4. شمارهٔ ۳۱۷چون شمع منم سوخته ساخته‌ای
  5. شمارهٔ ۳۱۸شمع رخ خود در دلم افروخته‌ای
  6. شمارهٔ ۳۱۹در خاک درت آب رخم ریخته‌ای
  7. شمارهٔ ۳۲۰دلدار نمی‌دهد مرا کام شبی
  8. شمارهٔ ۳۲۱ای نام تو بر زبان جانم جاری
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.