جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۸۹
بیداد به من ز حد بشد دادم ده
تا چند خورم غم، تو دلی شادم ده
در هر نفسی که می‌زنم در شب و روز
نامی ز هزار و یک یکی یادم ده
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۹۱ای نوش لبت دلم به نیش افکنده
- شمارهٔ ۲۹۲لعلت نمکی در دل ریش افکنده
- شمارهٔ ۲۹۳از تهمت خصم نیستم آسوده
- شمارهٔ ۲۹۴دستارچه از غم جهان آسوده
- شمارهٔ ۲۹۵ای بی رخ دوست رفته خواب از دیده
- شمارهٔ ۲۹۶بیچاره دلم کرد فغان از دیده
- شمارهٔ ۲۹۷دل دست جفا به سر زنان از دیده
- شمارهٔ ۲۹۸ای کرده روان فرات خون از دیده
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.