پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۱

چشمش به کرشمه گفت جان می‌بخشم

وز مستی و سرخوشی جهان می‌بخشم

نرگس به شفاعت از چمن سر بر کرد

گفتا که به عشق تو روان می‌بخشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۳در آتش روی دوست بگداخت دلم
  2. شمارهٔ ۲۳۴در عشق رخت ز من رمیده‌ست دلم
  3. شمارهٔ ۲۳۵از دست غمت به جان رسیده‌ست دلم
  4. شمارهٔ ۲۳۶از دست غم تو تا توانست دلم
  5. شمارهٔ ۲۳۷زین بیش بتا مجوی آزار دلم
  6. شمارهٔ ۲۳۸بگرفت غمت باز گریبان دلم
  7. شمارهٔ ۲۳۹جز لعل لب تو نیست درمان دلم
  8. شمارهٔ ۲۴۰چشم خوش تو ربود یکباره دلم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.