پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۳

می‌سوزم و با عشق رُخت می‌سازم

چون شمع میان جمع باشد رازم

پروانه صفت به پیش شمع رخ تو

بر آتش رخسار تو جان می‌بازم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۵چون شمع ز سر تا به قدم می‌سوزم
  2. شمارهٔ ۲۲۶یارب ز گل رخت به خاری برسم
  3. شمارهٔ ۲۲۷آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
  4. شمارهٔ ۲۲۸ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
  5. شمارهٔ ۲۲۹تا روی چو ماه تو نهانست ز چشم
  6. شمارهٔ ۲۳۰رخسار تواَم ماه تمامست به چشم
  7. شمارهٔ ۲۳۱چشمش به کرشمه گفت جان می‌بخشم
  8. شمارهٔ ۲۳۲بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.