پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۵

چون شمع ز سر تا به قدم می‌سوزم

من سوخته‌ام دگر به غم می‌سوزم

در حسرت شیرین لب آن یار عزیز

یک دم نه که تا به صبحدم می‌سوزم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۷آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
  2. شمارهٔ ۲۲۸ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
  3. شمارهٔ ۲۲۹تا روی چو ماه تو نهانست ز چشم
  4. شمارهٔ ۲۳۰رخسار تواَم ماه تمامست به چشم
  5. شمارهٔ ۲۳۱چشمش به کرشمه گفت جان می‌بخشم
  6. شمارهٔ ۲۳۲بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجم
  7. شمارهٔ ۲۳۳در آتش روی دوست بگداخت دلم
  8. شمارهٔ ۲۳۴در عشق رخت ز من رمیده‌ست دلم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.