پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۰

گفتم که هوای یار سرکش گیرم

سودای سر زلف مشوّش گیرم

خواهم که ز جان و دل شوم قربانش

چون نیست میسّرم که ترکش گیرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۲پروانه صفت پیش تو در پروازم
  2. شمارهٔ ۲۲۳می‌سوزم و با عشق رُخت می‌سازم
  3. شمارهٔ ۲۲۴بر آتش عشق تو کبابی ارزم
  4. شمارهٔ ۲۲۵چون شمع ز سر تا به قدم می‌سوزم
  5. شمارهٔ ۲۲۶یارب ز گل رخت به خاری برسم
  6. شمارهٔ ۲۲۷آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
  7. شمارهٔ ۲۲۸ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
  8. شمارهٔ ۲۲۹تا روی چو ماه تو نهانست ز چشم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.