جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۱۵
دل گفت برو سوی گلستان ارم
گفتم چه کنم گر نگشایند درم
گفتا بکند با تو چنین بی ادبی
گفتم نکند گر او بدیعست برم
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۱۷تا کی غم این جهان فرسوده خورم
- شمارهٔ ۲۱۸یارب گنهم تو عفو گردان به کرم
- شمارهٔ ۲۱۹گرمیِ برش به ناز خَوش خَوش گیرم
- شمارهٔ ۲۲۰گفتم که هوای یار سرکش گیرم
- شمارهٔ ۲۲۱من پیش دو چشم نیمه مستت میرم
- شمارهٔ ۲۲۲پروانه صفت پیش تو در پروازم
- شمارهٔ ۲۲۳می‌سوزم و با عشق رُخت می‌سازم
- شمارهٔ ۲۲۴بر آتش عشق تو کبابی ارزم
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.