پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۸

یارب گنهم تو عفو گردان به کرم

یارب تو مینداز به لطف از نظرم

من خود کی‌اَم و نام مرا خود که برد

کز من گنه آید وز لطف تو کرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۰گفتم که هوای یار سرکش گیرم
  2. شمارهٔ ۲۲۱من پیش دو چشم نیمه مستت میرم
  3. شمارهٔ ۲۲۲پروانه صفت پیش تو در پروازم
  4. شمارهٔ ۲۲۳می‌سوزم و با عشق رُخت می‌سازم
  5. شمارهٔ ۲۲۴بر آتش عشق تو کبابی ارزم
  6. شمارهٔ ۲۲۵چون شمع ز سر تا به قدم می‌سوزم
  7. شمارهٔ ۲۲۶یارب ز گل رخت به خاری برسم
  8. شمارهٔ ۲۲۷آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.