پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶

آن غنچه که نشکفد به گلشن لب ماست

کامی که روا می نشود مطلب ماست

در عشق دو چیز است که پایانش نیست

اول سر زلف یار و آخر شب ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸ازگریهٔ من دیدهٔ اختر شور است
  2. شمارهٔ ۲۹عشق است سلیمان و دل انگشتر اوست
  3. شمارهٔ ۳۰هر چند سپهر فکرم اختربار است
  4. شمارهٔ ۳۱ای ساقی عاشقان، می ناب کجاست؟
  5. شمارهٔ ۳۲عهدیست که آشنا و بیگانه یکیست
  6. شمارهٔ ۳۳ساقی، قدحی که دور گلزار گذشت
  7. شمارهٔ ۳۴عشق است که درد من و درمان من است
  8. شمارهٔ ۳۵افسانهٔ عشق، راز پنهان من است
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.