پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۳۴

عشق است که درد من و درمان من است

دین من و پیر من و ایمان من است

خون از بن هر مو نفشانم چه کنم؟

زان نشتر غمزه ای که در جان من است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶یار است که در ظلمت امکان شمع است
  2. شمارهٔ ۳۷این کوچهٔ عمر، وحشت افزا راهی ست
  3. شمارهٔ ۳۸غمنامهٔ ما خواند و جوابی ننوشت
  4. شمارهٔ ۳۹افسوس که درد عشق و درمان هم نیست
  5. شمارهٔ ۴۰هستی بزمی ست، انجمن سازی هست
  6. شمارهٔ ۴۱یار آینه حسن دلارای خود است
  7. شمارهٔ ۴۲آن را که رسوم عشقبازی اصل است
  8. شمارهٔ ۴۳داغم به دل از دو گوهر نایاب است
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.