پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۴۱

یار آینه حسن دلارای خود است

یک دیدهٔ محو، در تماشای خود است

این حسنِ غیور برنمی تابد غیر

موسی و عصا و طور سینای خود است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳داغم به دل از دو گوهر نایاب است
  2. شمارهٔ ۴۴از حرف وداع، دیده جیحون شد و رفت
  3. شمارهٔ ۴۵بی ضامن و رهن، وام می باید، نیست
  4. شمارهٔ ۴۶هند است و جهان به کام می باید اوا نیست
  5. شمارهٔ ۴۷در هند اگر کسی نرنجد از راست
  6. شمارهٔ ۴۸دل خوش نکند نالهٔ زاری که مراست
  7. شمارهٔ ۴۹دیدیم، سواد هند حیرت زار است
  8. شمارهٔ ۵۰در زیر فلک نالهٔ ما بی اثر است
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.