پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۳۰

هر چند سپهر فکرم اختربار است

بر دوش زبان، سخنوری سربار است

از خامهٔ تیره بخت خود ممنونم

این ابر سیاهی ست که گوهربار است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲عهدیست که آشنا و بیگانه یکیست
  2. شمارهٔ ۳۳ساقی، قدحی که دور گلزار گذشت
  3. شمارهٔ ۳۴عشق است که درد من و درمان من است
  4. شمارهٔ ۳۵افسانهٔ عشق، راز پنهان من است
  5. شمارهٔ ۳۶یار است که در ظلمت امکان شمع است
  6. شمارهٔ ۳۷این کوچهٔ عمر، وحشت افزا راهی ست
  7. شمارهٔ ۳۸غمنامهٔ ما خواند و جوابی ننوشت
  8. شمارهٔ ۳۹افسوس که درد عشق و درمان هم نیست
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.