پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۱

گفتم که چوشب روی بکس ننمائی

ماننده فرقدین یار مائی

اکنون که بسان مه شدی هر جائی

دور از تو چو خورشید من و تنهائی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۳تا چند زجان مستمند اندیشی
  2. شمارهٔ ۱۷۴خواهم که همه کار برایت کنمی
  3. شمارهٔ ۱۷۵جانم ز تو از واقعه تو حالی
  4. شمارهٔ ۱۷۶گر تو به خلاف دولت سلطانی
  5. شمارهٔ ۱۷۷زان جان که نداشت هیچ سودم تو بهی
  6. شمارهٔ ۱۷۸با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی
  7. شمارهٔ ۱۷۹هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
  8. شمارهٔ ۱۸۰شاها اگر از بخت نشانی است توئی
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.