پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۰

گفتم ببر من از تو ای مینائی

گفتا که مبر که با دلت برنائی

گفتا زیرا بارحون می کردم؟

با دل نه بس آمدم چه میفرمائی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۲ای سایه ایزدی چو خورشید بزی
  2. شمارهٔ ۱۷۳تا چند زجان مستمند اندیشی
  3. شمارهٔ ۱۷۴خواهم که همه کار برایت کنمی
  4. شمارهٔ ۱۷۵جانم ز تو از واقعه تو حالی
  5. شمارهٔ ۱۷۶گر تو به خلاف دولت سلطانی
  6. شمارهٔ ۱۷۷زان جان که نداشت هیچ سودم تو بهی
  7. شمارهٔ ۱۷۸با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی
  8. شمارهٔ ۱۷۹هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.