پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۷

نی یاد کند یار ز رنج سفرم

نی نامه نویسد و نه پرسد خبرم

گر دارد ازین هزار باره بترم

هرگز گله دوست به دشمن نبرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹از علم زمین و آسمان می گیرم
  2. شمارهٔ ۱۳۰ای عکس خیالت آفتاب چشمم
  3. شمارهٔ ۱۳۱چون باز رهد ز غصه جان پاکم
  4. شمارهٔ ۱۳۲در دست یک ستمگر افتاد دلم
  5. شمارهٔ ۱۳۳نزدیک تو ای از همه کس کم که منم
  6. شمارهٔ ۱۳۴یارب ز تو آنچه من گدا می خواهم
  7. شمارهٔ ۱۳۵از عمر که بگذشت بلا می بینم
  8. شمارهٔ ۱۳۶تا عمر بود به دل هوای تو کنم
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.