پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۲

من روی بدان زلف چو شست آوردم

در بندگی تو هر چه (که) هست آوردم

گر دست به جان رسد فدای تو کنم

زیرا که هم از تو جان بدست آوردم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴آرامگه دل خم مویت دیدم
  2. شمارهٔ ۱۲۵در عشق تو چون خیره سران می خندم
  3. شمارهٔ ۱۲۶مندیش که بی گل تو در گلزارم
  4. شمارهٔ ۱۲۷نی یاد کند یار ز رنج سفرم
  5. شمارهٔ ۱۲۸کی بو که قدم از این جهان برگیرم
  6. شمارهٔ ۱۲۹از علم زمین و آسمان می گیرم
  7. شمارهٔ ۱۳۰ای عکس خیالت آفتاب چشمم
  8. شمارهٔ ۱۳۱چون باز رهد ز غصه جان پاکم
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.