پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۸۱

گیرم که وفا و عهد را نام نماند

خود مهر منت در دل خود کام نماند

انگار که آمدن فراموشت شد

آئین سلام و رسم پیغام نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۳خورشید بماناد اگر سایه نماند
  2. شمارهٔ ۳۸۴گردون سیه دل که به کاسی ماند
  3. شمارهٔ ۳۸۵تا گرد گلت سنبل تر کاشته‌اند
  4. شمارهٔ ۳۸۶زان قصه دردم که یکی یار نخواند
  5. شمارهٔ ۳۸۷اشک و دل خونین شده با هم یارند
  6. شمارهٔ ۳۸۸خورشید و مه ار برت زمین بوس آرند
  7. شمارهٔ ۳۸۹مشتاقانت ز عافیت مهجورند
  8. شمارهٔ ۳۹۰هرگز دل من یک دم بی غم نزند
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.