پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۸۳

خورشید بماناد اگر سایه نماند

تن باقی ماند اگرچه پیرایه نماند

خورشید که خسرو سپهر آمد گفت

شیرین بزیا دیر اگر دایه نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۵تا گرد گلت سنبل تر کاشته‌اند
  2. شمارهٔ ۳۸۶زان قصه دردم که یکی یار نخواند
  3. شمارهٔ ۳۸۷اشک و دل خونین شده با هم یارند
  4. شمارهٔ ۳۸۸خورشید و مه ار برت زمین بوس آرند
  5. شمارهٔ ۳۸۹مشتاقانت ز عافیت مهجورند
  6. شمارهٔ ۳۹۰هرگز دل من یک دم بی غم نزند
  7. شمارهٔ ۳۹۱آنان که چهان کَنند و مردم سوزند
  8. شمارهٔ ۳۹۲یک چند نبودم ز وصالت خرسند
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.