پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۹

ای نفس چو برگ کامرانیت نماند

خو با غم کن که شادمانیت نماند

عیشی و جوانی و خوشت وقتی بود

آن عیش گذشت و آن جوانیت نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۱گیرم که وفا و عهد را نام نماند
  2. شمارهٔ ۳۸۲جانا رمقی در دل شوریده نماند
  3. شمارهٔ ۳۸۳خورشید بماناد اگر سایه نماند
  4. شمارهٔ ۳۸۴گردون سیه دل که به کاسی ماند
  5. شمارهٔ ۳۸۵تا گرد گلت سنبل تر کاشته‌اند
  6. شمارهٔ ۳۸۶زان قصه دردم که یکی یار نخواند
  7. شمارهٔ ۳۸۷اشک و دل خونین شده با هم یارند
  8. شمارهٔ ۳۸۸خورشید و مه ار برت زمین بوس آرند
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.