پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۳

گر خواب خوش است عق مرگش خواند

ور حالت مستی‌ست جنون را ماند

دیوانگی و مرگ به جان می‌جویم

تا یک دمم از غم جهان برهاند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۷۵در دیده ز گلزار رخت خار بماند
  2. شمارهٔ ۳۷۶گلبرگ به روی چون بهارت ماند
  3. شمارهٔ ۳۷۷نه ابر به چشم اشکبارم ماند
  4. شمارهٔ ۳۷۸در دیده بجز اشک به دامن بنماند
  5. شمارهٔ ۳۷۹ای نفس چو برگ کامرانیت نماند
  6. شمارهٔ ۳۸۰ای دل چو شه ستوده آثار نماند
  7. شمارهٔ ۳۸۱گیرم که وفا و عهد را نام نماند
  8. شمارهٔ ۳۸۲جانا رمقی در دل شوریده نماند
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.